Tweet07-12-2010 om 15:08 door Wim Ortjens

In Duitsland zijn ze er al een stuk verder mee. De Frankfurter Allgemeine (toch niet bepaald een linksig krantje) rekende ons vorig weekend vier pagina’s lang voor: “Einwanderung lohnt sich” – immigratie loont. Ter onderbreking van een lange reeks tabellen en grafieken plaatste de krant een foto van drie gastarbeiders met bouwhelm en besmeurde overal. Het fotobijschrift kon niet treffender: “Drei Steuerzahler.”

Wie het I-woord in Nederland in de mond neemt kan rekenen op hoongelach of zenuwachtig op hun stoel schuifelende politici. De laatste groep weet dat we er niet onderuit komen, willen we onze welvaartsstaat op peil houden. Maar ze weten ook dat het uitspreken van het I-woord gelijk staat aan politieke zelfmoord.

Immigratie is echter onvermijdelijk. In Zuid-Limburg zindert de discussie daarover. De oud-burgemeester van Heerlen, Jef Pleumeekers, rekende ons onlangs voor dat alleen al in Zuid-Limburg, alleen al in de zorg, binnen nu en vijftien jaar 17.000 vacatures zich hardnekkig manifesteren. Dat los je niet op in de echtelijke sponde, noch in de schoolklas. Dat los je alleen maar op met immigratie, hoewel Pleumeekers erkent dat het politieke klimaat er nu niet rijp voor is. Dat laatste weerhoudt de directeur van de Limburgse Kamer van Koophandel, Wil Houben, er niet van om het I-woord vol in de mond te nemen. Omdat het aanbod uit de EU niet toereikend is, zullen onze nieuwe broeders en zusters van verder moeten komen. Houben pleit voor een geleide instroom van arbeidskrachten uit landen die cultureel dicht bij ons staan: Indonesië, India, Zuid-Afrika. Goed opgeleide, hoog gemotiveerde mensen die zich snel aanpassen aan andere culturen.

In de VS is immigratie minder beladen, omdat het rationeel wordt benaderd. Het is minder een humane kwestie, it’s the economy, stupid. Immigranten zijn niet zielig, maar nodig. George Bush heeft tijdens zijn presidentschap twaalf miljoen illegalen gewit, niet uit christelijke motieven, maar onder druk van een stevige lobby van de grootindustrie. Het omvangrijke financieel-economisch onderzoek van de Universiteit van Freiburg dat in de Frankfurter Allgemeine wordt aangehaald, berekent eveneens winst. De samenleving als geheel verdient 50.000 euro per immigrant, en ze leveren per saldo meer banen op dan ze innemen omdat bedrijven beter renderen en de immigranten zelf banen creëren en vacatures bezetten waarvoor geen Duitser meer warm te krijgen is.

Het Amerikaanse greencard-systeem is in 2007 al eens bepleit voor Limburg, in een gezamenlijk pleidooi van een CDA- en een PvdA-gedeputeerde. Het uitgangspunt is simpel, op basis van een economisch contract: als u zich meldt met een arbeidscontract, en de werkgever kan aantonen dat hij eerst de kaartenbakken van het arbeidsbureau binnenstebuiten heeft gekeerd, dan bent u welkom. Zolang u werkt, belasting afdraagt, en de wet respecteert, mag u blijven. En als u tien jaar netjes contributie heeft betaald aan onze Vereniging, wordt u Nederlander met alle bijbehorende rechten en plichten.

Door deze economische immigratie geografisch af te bakenen, kunnen de krimpende en vergrijzende grensregio’s als eerste bediend worden. In het Westen van het land groeit de bevolking nog en moeten integratieproblemen eerst opgelost worden voordat er begrip ontstaat voor nieuwe immigranten. Limburg heeft die integratieproblemen niet, en kent een lange geschiedenis van immigranten die de regio groot en sterk hebben gemaakt.

En hier zijn de greencard-immigranten het hardst nodig. Ze leveren immers niet alleen een positieve bijdrage aan de economie, maar ook aan de demografie. De Freiburgse onderzoekers beamen dat wat voor banen geldt, ook voor woningen opgaat: plekken waar autochtonen hun neus voor ophalen, worden door immigranten zeer gewaardeerd. Leegstand kan bestreden worden, nieuwe buren vormen gezinnen, kinderen worden geboren en gaan naar school. “Inder statt Kinder”, stelt de krant als antwoord op krimp en vergrijzing: “Mit Geburten ist das demographische Problem schwer in den Griff zu kriegen.”

In mijn Hoensbroekse jeugd had ik een Italiaans vriendinnetje en mijn broer een Hongaarse. (Later kwam hij met een halve Marokkaanse en ik met een hele Turkse). Mooie mijnwerkersdochters, wier afkomst in ons Hollands-Limburgse gezin verder geen onderwerp van gesprek was, behalve dat wij op zondag exotischer aten dan pap en mam. Die tijden zijn ook in Limburg veranderd, en het vergt behoorlijk wat politieke moed en overtuigingskracht om de positieve kant van immigratie weer terug in de hoofden en harten van Henk en Ingrid te krijgen. Het kan, door ze uit te leggen dat de vierentwintiguurs-luier verdwijnt als ze de billen van hun negentigjarige moeder laten wassen door een gemotiveerde verpleegster uit Johannesburg. En dat hun huis weer in waarde stijgt omdat er meer vraag is naar woningen in de buurt. En dat de school open kan blijven omdat er weer kindertjes zijn. Het vreemdelingenvraagstuk demonteren, dat is de opdracht voor de politiek. Immigratie uit de ideologische hoek halen en positioneren als een puur economische contract, een zakelijke win-win-situatie voor autochtoon en allochtoon.

Misschien moeten we het er toch maar eens met onze Limburgse minister van I en A over hebben.

(Deze column verscheen eveneens in de december-editie van Zuid Magazine)

Reacties

---

Plaats een reactie

Naam (verplicht) E-mail (verplicht, wordt niet getoond) Website