Tweet08-09-2010 om 12:14 door Wim Ortjens

Hardlopen en op vakantie gaan hebben twee dingen gemeen: je ziet de zaken na een tijdje een stuk helderder. Complexe problemen geven uiteindelijk hun structuur prijs, en de oplossing daalt als het ware vanzelf in. Het schijnt iets met hormonen te maken te hebben, stofjes als endorfine die vrijkomen en de producent ervan een geluksgevoel verschaffen. Niet voor niks dat zoveel managers dol zijn op hardlopen, of (zoals ik, geveld door een kuitblessure) op vakantie gaan.

Waar je ook ter wereld bent; altijd vergelijk je de plek met je eigen Heimat. En dan komt Zuid-Limburg er behoorlijk goed van af. Het is dan ook niet verwonderlijk dat in alle imago-onderzoeken naar Zuid-Limburg blijkt dat de Randstedeling er graag komt en zeer onder de indruk is van de woon- en leefkwaliteit. "Konden we hier maar..." Maar waarom komt hij er dan niet wonen en leven? Omdat men de regio niet associeert met carrièrekansen.

Terecht of onterecht? Als we kijken naar het aantal beschikbare banen binnen een uur reistijd, dan scoort Zuid-Limburg inderdaad magertjes vergeleken met - pak 'm beet - Amsterdam. Maar let op: we hebben het dan alleen over Nederlandse banen. Voor een regio die maar voor zes kilometer aan Nederlands grenst en voor 220 kilometer aan het buitenland is dat een raar criterium. Tellen we de buitenlandse banen mee, dan biedt Limburg net zoveel banen als de Randstad (bron: Marlet e.a., Atlas voor Gemeenten). We hebben dus goud in handen. De leefkwaliteit van de Bourgogne combineren met de carrièrekansen van de Randstad kan onze regio uniek en aantrekkelijk maken voor het vasthouden en aantrekken van inwoners, bedrijven en investeerders. Maar dan moet er wel iets gebeuren. Want op dit moment wordt er nauwelijks wederzijds over de grenzen gewerkt. De bureaucratische barrières zijn te groot.

Begin maar eens: pensioenoverdracht. Hypotheekrente-aftrek. Sociale zekerheid.
(Voordat ze die monsters heeft geslacht trekt ze maar weer zuchtend haar regenpak aan om op de Spartamet naar de Zuidas te forensen. De optie op het vakwerkboerderijtje van 3 ton verloopt en het Te Koop bordje wordt verwijderd uit het voortuintje van haar Amstelveense rijtjeshuis, dat ondanks de crisis toch nog op 4,5 ton was getaxeerd. Het geluksgevoel vereeuwigen dat Zuid-Limburg haar en haar gezinnetje gaf; bleef in de euforie beperkt tot de illusie van de zomervakantie.)

Kom op, kunnen we deze kandidaat-Limburger niet alsnog over de de streep trekken? Waarom nemen we haar niet onder de arm van een deskundig specialist die haar helpt met haar bureaucratische sores? Waarom gaan we niet de boer op en publiceren al die duizenden vacatures uit met name de regio Aken en Düsseldorf? De combinatie van het zichtbaar maken van de buitenlandse carrièrekansen en het bieden van een vergaande accountancy-service is een plan dat nu voorligt bij de provincie onder de noemer 'Limburg Career Service'. Maar waarom gaan we niet verder? Waarom richten we niet een Limburg B.V. op die mensen in dienst neemt op Nederlandse regelgeving en vervolgens detacheert bij buitenlandse bedrijven en instellingen?

Natuurlijk kost dit geld. Veel geld. Maar het levert ook veel op. Niet alleen geld (nieuwe inwoners zijn nieuwe OZB-klanten), maar vooral een hernieuwde vitaliteit van een regio die zijn aantrekkingskracht verzilvert. Als we de bron weten aan te boren van de enorme carrièrekansen net over de grens, worden we veel en veel aantrekkelijker voor onze eigen jonge Limburgers die nu wegtrekken. En voor nieuwkomers van elders. Een vitale goed opgeleide bevolking is de allerbelangrijkste vestigingsfactor voor bedrijven. Werk volgt Mens anno 2010. Niet andersom.

Onorthodoxe problemen verdienen onorthodoxe oplossingen. En dus verdient Limburg een Limburg B.V. om het verhaal af te maken dat Tans en Kremers zijn begonnen. Ook nu weer is geloof, geduld, vertrouwen en hardnekkige vastberadenheid nodig om de reflex te weerstaan die het landelijke politieke klimaat overheerst: elke euro die we er vandaag in stoppen moet morgen 1 euro 10 opbrengen. Want anders kunnen we het de media en de burger niet meer uitleggen. De Limburgse politiek heeft de afgelopen dertig jaar bewezen hier weerstand aan te kunnen bieden, anders waren we nooit over de mijnsluitingen heen gekomen. Want wat levert de Culturele Lente op voor Heerlen, behalve trots, zelfvertrouwen en een toenemende aantrekkingskracht? Juist deze onmeetbare voorwaarden, en niet de verblindende. statistieken, zijn de basis voor verdere groei en voorspoed.

Prachtige en betaalbare woningen, goed onderwijs, perfecte zorg, mooi landschap, aantrekkelijke steden, een vitaal cultureel klimaat, centrale ligging in Europa, en straks een Limburg B.V. die duizenden carrièremogelijkheden biedt in en rond de eigen regio. Zuid-Limburg heeft alles in zich om een Paradijs in West-Europa te worden en regio's als Zürich, München en Düsseldorf te gaan benaderen op de beroemde Mercer-index. Om dat te zien hoef je niet te gaan hardlopen. Laat staan op vakantie.

Wim Ortjens

(Deze column verscheen eveneens in het blad Zuid van 7 september 2010)

Plaats een reactie

Naam (verplicht) E-mail (verplicht, wordt niet getoond) Website